Eerste verjaardag!

Morgen is Lore haar eerste verjaardagsfeestje. Mijn kleine meid wordt één…

Wanneer is dit gebeurd? Hoezo moet ik hier geen toestemming voor geven? Als ik haar negen maanden lang heb gedragen en daarna de bevalling heb doorstaan, moet ik hier iets over te zeggen hebben! Er moet toestemming gevraagd worden.

Het lijkt net alsof het gisteren was dat ik mijn eerste wee kreeg, op de barbecue.. van de rugby.. met een vriendin langs mij.. die absoluut niet geloofde dat het maar een krampje was. Bijna twaalf uren later gingen we op weg naar het ziekenhuis. Ik kon mij herinneren dat ik best ontspannen was. Ik had absoluut geen stress of was niet zenuwachtig. Ik herinner mij nog dat ik dacht: ‘Zo wil ik er nog wel tien hebben!’. Tot duidelijk werd dat ik niet gewoon kon bevallen en een spoedkeizersnee nodig was. Op dat moment leek alles te veranderen. Ik ging van blij en ontspannen naar bang en ongerust. Uiteindelijk is alles goed gekomen en had ik twee uren later mijn dochter vast.

De eerste maanden bestonden voornamelijk uit vermoeidheid en ongeloof. Ongeloof dat zo’n mooie meid voortkwam uit ons. Dat deze meid zo te keer ging in mijn buik, was een wonder.

Processed with VSCOcam with f2 preset

Het is waar wat ze zeggen. De eerste drie maanden zijn het zwaarst, maar dat besef je op dat moment niet. Op dat moment is alles zoals het hoort te zijn, maar achteraf besef je hoe zwaar ze waren. Na die drie maanden wordt alles anders. Je krijgt meer rust in je hoofd en de wereld wordt terug een beetje zoals je kende. Voor sommigen is dit een genot en voor anderen verwarrend. Voor mij was het een mix van beide. Terug het gewone leven in, maar tegelijkertijd verlangend naar terug veilig thuis te zitten met je baby. Het eerste jaar blijf je constant proberen een balans te vinden tussen je werk, huishouden, liefde, vriendschap, hobby en je kindje. Wees gerust, het wordt makkelijker! Voor iedereen die soms een dipje heeft.. Het wordt allemaal makkelijker. Even volhouden.

En opeens zijn ze niet meer zo klein. Ineens beginnen ze een eigen willetje te krijgen, te spelen zonder jou, je niet meer constant nodig hebben. Daarna begint het brabbelen, het kruipen en de wijde wereld in.
Deze laatste week is ze beginnen kruipen als een speer, is de maxi cosi verdwenen en zijn we overgegaan naar een grote autostoel, plus zit ze vanaf nu bij papa op de fiets. Nu wil ik graag dat ze ophoudt met groot worden. Kan ik ze niet zo klein houden voor nog een paar jaartjes? Mijn mama-hartje is hier precies nog niet klaar voor.

Ik vind het zalig dat ze een eigen willetje krijgt en de wereld leert ontdekken. De manier waarop ze lacht als ze blij, ondeugend of ergens trots op is, vind ik heerlijk. Haar horen brabbelen ’s morgens, zorgt er voor dat ik altijd goed gezind wakker wordt. De enigste die mij een knuffel kan geven waardoor de tijd blijft stil staan. Degene waar je stiekem voor juicht als er kattenkwaad aan komt, maar dit natuurlijk niet kunt uiten.

Oké. Ik ga niet akkoord met dit ouder worden! Nee, morgen vieren we haar eerste verjaardag en dan stoppen we er even mee tot mama er klaar voor is.

Oké? Ja?

Goed zo!

4 thoughts on “Eerste verjaardag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s