Het meisje in de trein

Het meisje in de trein is het debuutroman van Paula Hawkins, geboren in Zimbabwe en nu gehuisvest in Londen. Ze was een journaliste voor vijftien jaar vooraleer ze fictie begon te schrijven. Voor Het meisje in de trein had ze al meerdere romans geschreven alleen onder een pseudoniem. Dit is het eerste boek onder haar eigen naam.

Flaptekst:

Rachel neemt elke ochtend dezelfde trein. Elke dag hobbelt ze over het spoor, langs een rij charmante huizen in een buitenwijk van Londen, en stopt daar altijd voor hetzelfde rode sein. Zo kijkt ze elke ochtend naar een stel dat op hun terras ontbijt. Ze heeft immidels het gevoel dat ze hen persoonlijk kent en noemt hen ‘Jess en Jason’. Hun leven is – in Rachels ogen – perfect. Een beetje zoals haar eigen leven dat ooit was.
Op een dag ziet ze iets vreemds in hun tuin. De trein rijdt gewoon weer door, maar voor Rachel verandert alles. Niet in staat om het voor zichzelf te houden, stapt ze naar de politie met haar verhaal. Hiermee raakt ze niet alleen verwikkeld in de gebeurtenissen die volgen, maar ook in de levens van iedereen die erbij betrokken is. Maar wie is er te vertrouwen? Heeft ze meer kwaad dan goed gedaan door zich met deze zaak te bemoeien?

Processed with VSCOcam with g3 preset

Door het grote artikel (en mijn vader die het mij liet zien) in de krant kreeg ik belangstelling voor dit boek. Zelf had ik de titel nog niet voorbij zien komen, maar na dit verscheen het overal. Toen ik de flaptekst lag, was ik benieuwd en verscheen het op mijn verlanglijstje. Voor mijn verjaardag kreeg ik drie boeken van mijn ouders waaronder deze. Normaal gezien blijf ik ver weg van thrillers. Ik heb een zeer grote fantasie en mijn hersenen onderscheiden soms het verschil niet tussen fictie en non – fictie, maar een psychologische thriller vind ik nog iets anders.
Vanaf het begin werd ik gepakt door het feit dat het hoofdpersonage Rachel zo menselijk overkomt. Ze is iemand die iets zwaars doormaakt en dit wordt niet verbloemd. Er worden geen onrealistische beelden gemaakt, zoals vaak het geval in (daarom noemt het ook fictie). Je wordt meegesleept in haar ellende en voelt als het ware haar angsten en onzekerheden. Omdat Rachel een alcoholist is, met hier en daar een paar zwarte gaten, wordt het verhaal ook nog verteld vanuit het standpunt van twee andere vrouwen. Dit is goed gedaan omdat je zo het hele verhaal krijgt. Het enige waar je wel voor moet opletten, zijn de data. Ik was al een stuk in het boek vooraleer ik door had dat de data, waarin het hoofdstuk afspeelt bij één van de vrouwen, verschillend was. Een hoofdstuk over Rachel had bijvoorbeeld een andere data als datgene bij Megan. Hierdoor volgen niet alle hoofdstukken elkaar op en kan het ooit voor verwarring zorgen. Doorheen het boek blijf je telkens gokken hoe alle stukjes nu in elkaar passen en uiteindelijk begint er iets te dagen. Je weet welke kant het verhaal uit gaat en het boezemt angst. Je weet wat er gaat komen en toch ben je bang om ‘de waarheid’ te ontdekken. Dit hele verhaal kan zo gebeuren in het echte leven (laten we hopen van niet!) en daarom is het zo goed.
Zijn het jouw herinneringen of maakt iemand misbruik van jouw zwakte?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s