Lieve, lieve meid van mama..

De datum van morgen heb ik de laatste paar dagen met gemengde gevoelens zien naderen. Mijn kleine meid wordt namelijk twee. En ik weet niet of ik moet wenen van geluk of van verdriet.

Zoals elke avond ga ik langs haar kamertje voor ik ga slapen. Ik voel of haar hoofdje niet te warm is, streel over haar haartjes en dek haar toe. Een paar minuten lang ruik ik haar geur, wordt er als bij magie een glimlach van mijn lippen gemaakt en dank ik de sterren dat ik zo’n prachtige dochter heb. Deze week was qua routine niet anders, alleen kwam er een extra gevoel bij. Een diep geworteld gevoel waarvan ik de naam niet ken. Ik wil het geen verdriet noemen, maar zo voelt het. Alsof ik het gevoel heb dat ik alle momenten die al zijn geweest, achter mij laat. Dat ik weet dat ze nooit meer zullen terugkomen. Dat er al zo veel eerste keren zijn geweest en ik deze niet meer opnieuw kan beleven.
Rationeel gezien besef ik volledig dat de herinneringen altijd zullen blijven en er steeds nieuwe eersten worden gemaakt, maar het is bitterzoet.

De manier waarop ze hele zinnen in één woord zei, zijn veranderd in zinnen waar nooit een einde aan komt. Het voorzichtige rennen, is veranderd in sprintjes bij bedtijd. Het balanceerwerk van haar mondje open krijgen, hoofdje recht houden en tanden poetsen is nu veranderd in: ”Niet doen, mama. Lore doen.”.
De kledingsectie is niet meer baby, maar meisje. Haar babykrullen worden nu (min of meer) gecontroleerd door roze staartjes en haar eigen willetje is volledig gearriveerd (het wordt niet erger dan twee, toch?).

Hoe kan een jaar tegelijkertijd één seconde en een eeuwigheid voelen? Ik herinner mij de woorden nog levendig van mijn blogpost Eerste verjaardag! : ‘Morgen is Lore haar eerste verjaardagsfeestje. Mijn kleine meid wordt één…Wanneer is dit gebeurd? Hoezo moet ik hier geen toestemming voor geven? Als ik haar negen maanden lang heb gedragen en daarna de bevalling heb doorstaan, moet ik hier iets over te zeggen hebben! Er moet toestemming gevraagd worden.’ Ik begin een donker vermoeden te krijgen dat ik hier helemaal niets over te zeggen heb. Het enige wat ik kan doen, is toekijken.

PicMonkey Collage

Lieve lieve meid van mama,

Morgen wordt je twee. Al twee jaar ontdek je de wereld en maak je mijn leven elke dag mooier. Ik vind het fascinerend om te zien hoe je steeds meer je eigen persoon wordt. Hoewel ik soms mopper als je wat ondeugend bent en je eigen wil doordouwt, glimlach ik stiekem en denk: ‘Die komt er wel. Daar moet ik mij geen zorgen over maken.’ 
Op zo’n momenten als dit, denken we vaak terug aan een kleine baby in onze armen, maar ik denk niet aan een kleine baby. Ik denk aan mijn baby. Ik wil jou nog een keertje, pas geboren, in mijn armen. Weer je eerste lachje zien en je eerste stapjes volgen. Je sokjes zien veranderen in schoentjes en je eerste liedje horen zingen. Gelukkig kan ik dit op elk moment terugvinden in mijn hart en er is nog ruimte voor meer. Beschouw mama’s hart maar als een eindeloos foto-album dat je naar hartenlust kan vullen. 
Kan je mij wel een plezier doen? Probeer het opgroeien rustig aan te doen. Geniet van elk moment en geef mama de tijd om de foto te ontwikkelen. Soms heb ik er wat langer voor nodig. Voor zolang ik kan, kom ik elke avond bij je langs. Voel aan je hoofdje, streel je haren en dek je toe. Elke avond zal er een glimlach verschijnen en hoor ik: ‘Let her sleep. For when she wakes, she’ll move mountains.’

Gelukkige verjaardag lieve meid! 

Liefs, 
Mama

4 thoughts on “Lieve, lieve meid van mama..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s