Komt er nog een tweede?

En wanneer komt de tweede? Een vraag die de meeste ouders krijgen vanaf het moment dat de eerste een jaar oud is. Of misschien zelfs wel vroeger. Bekenden of niet, de vraag achtervolgt je, waar je maar gaat.

Begrijp me niet verkeerd. Ik betrap mezelf erop dat ik ze ook vaak aan anderen stel. Het lijkt precies iets te zijn dat is ingeburgerd. “Aah, wat een lieverdje. Hoe oud is hij/zij? En? Nog geen plannen voor ne tweede?” Iedereen wil van elkaar weten welke evoluties hun gezin gaat meemaken. Op een bepaalde manier vind ik het heel interessant om te weten hoe andere moeders over het moederschap en hun kinderen denken, maar dit neemt niet weg dat het voor mij een zware vraag blijft.

Het ene moment wil ik volmondig “ja” zeggen en het andere moment is het “nee”. Bij mij is de twijfel continu aanwezig en dat is iets wat ik niet snel terugvind in andere mama’s. Meestal komt het antwoord binnen 2 seconden, met of zonder de nodige uitleg.

En wanneer komt de tweede?

Een tweede kindje is voor mij niet hetzelfde als een nieuwe handtas kopen. Er moet goed over worden nagedacht. Het is iets dat je leven volledig veranderd en je blijft voor altijd verantwoordelijk voor een andere persoon. Nu schrikt mij dit niet meer zoveel af dan voor ik Lore kreeg, maar het blijft een grote beslissing.

Zoals ik al had verteld in Ordinair? Vulgair? Sterk zul je bedoelen!  was mijn bevalling niet gegaan zoals gepland. Het eindigde met een spoedkeizersnede en de emotionele nasleep van alles, heeft zijn tijd nodig gehad. In het begin weerhield mij dit om over een tweede kindje na te denken. Nu hoor ik veel mensen zeggen: “Maar nu weet je wat er gaat komen. Je kan jezelf voorbereiden.” en “Maar dat is het toch waard als je je baby in je armen hebt.” Natuurlijk is het dat allemaal waard en kan ik mij mentaal beter voorbereiden, maar dat neemt niet alle angst weg. Ik had op dat moment geen enkele controle over mijn emoties of wat er rondom mij gebeurde en daar heb ik een grote schrik van gepakt. Eentje die nog niet volledig is verdwenen. Als ik denk over een tweede kindje, is dit toch steeds een klein donderwolkje dat maar niet wil verdwijnen.

Laatst las ik het artikel van Life by Rosie over haar soortgelijke bevalling: Toch naar de psycholoog om mijn bevalling te verwerken. Zij is hierover ook compleet eerlijk geweest en ik heb er steun aan gehad. Het deed mij deugd om te weten dat er nog mensen zijn die ongeveer hetzelfde hebben meegemaakt en die daar ook nog steeds moeite mee hebben. Vaak wordt het afgewimpeld en zeker door de oudere generatie, maar je blijft ermee zitten. Je gevoelens verdwijnen niet omdat een andere minder last heeft gehad dan jij, ze maken het soms zelfs erger. Want waarom geraak jij er niet gemakkelijk over? Waarom krijg je het nog steeds benauwd in ziekenhuizen? Door erover te zwijgen, wordt het alleen maar erger.

De vraag of en wanneer er een tweede komt, heeft voor mij geen simpel antwoord. Het is iets waar ik telkens met mijn mond vol tanden sta en in mijn hart/hoofd word ik continu tussen de twee geslingerd. Denk hier alsjeblieft aan de volgende keer dat je iemand vraagt of de tweede al onderweg is. Het is om te beginnen al een zeer persoonlijke vraag en niet iedereen weet het antwoord hierop. Alleen de tijd zal het uitwijzen.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s