Wie krijgt de gouden ster?

Honderden, duizenden artikelen over mannen en vrouwen. En ik ga er nog eentje bijschrijven. Geen gepraat over de #metoo beweging of wie het sterkste geslacht is, maar over respect en teamwork.

Ik heb een fantastische man. Laat ik daar mee beginnen. Naast zijn job, waar hij hard werkt, houdt hij er ook van om mee te helpen in het huishouden en met onze kinderen. Aangezien hij van koken houdt, vindt hij boodschappen doen geen straf. Vervolgens flanst hij een paar keren per week een lekkere maaltijd in elkaar én vindt hij het fijn om onze kids ’s avonds in bad te steken. Hij speelt dolgraag met de kinderen waardoor ik drie straten verder hun gierende lachbuien nog kan horen. Veel mensen (vrienden, familieleden, bloglezers) noemen hem dan ook de nieuwe man, de perfecte man en ze noemen mij een ongelooflijke bofkont. Hij krijgt schouderklopjes hier en daar, mijn ouders houden ervan om mij wekelijks duidelijk te maken dat ik met mijn gat in de boter ben gevallen en hij krijgt nog net geen staande ovatie. Al deze mensen hebben natuurlijk gelijk. Ik heb het enorm getroffen met hem. Maar heeft hij het ook getroffen met mij? Zijn mijn prestatie ook een schouderklopje waard?

Buiten mijn taken als moeder en vrouw (wassen, strijken, boodschappenlijsten maken, opruimen, afspraken maken, knutselen,…) doe ik ook verschillende dingen in het huishouden die onder het ‘mannenpakket’ vallen. Ik zorg ervoor dat onze auto in orde is (onderhouden, banden vervangen, keuring, tanken), ik doe al het papierwerk (belastingen, verzekeringen, rekeningen, sparen), ik plan onze financiën (pensioen, sparen) en maak voor iedereen alle afspraken. Buitenom dit alles, werk ik nog 28 uren (wat voor sommigen weinig is en voor andere veel, dus laten we even die discussie ter zijde houden) en heb ik deze blog. Ik sta op werkdagen elke keer om 6u op en ga pas weer zitten om 20u ’s avonds.
Waar is mijn staande ovatie? Ik doe toch ook meer dan van een vrouw verwacht wordt. Ik hou mij toch ook bezig met mannendingen. Waar zijn mijn schouderklopjes en de sarcastische opmerkingen naar Tim toe? Wanneer ben ik de perfecte vrouw? Die is er niet. Ik ken enorm veel vrouwen die hetzelfde, zelfs nog meer, doen dan ik en waar is hun gouden ster? Waarom is het normaal voor een vrouw om steeds maar meer hooi op hun vork te nemen? Waarom wordt dit zelfs van ons verwacht? En waarom is dit bij mannen anders?

En weet je wat er dan gebeurd? De vrouwen en vooral de mama’s voelen zich slecht. Alsof zij niet goed genoeg zijn. Alsof ze nog harder moeten werken en nog meer moeten doen om erkenning.. waardering te krijgen. Ze verbranden al hun reserves om te bewijzen dat ze het allemaal kunnen. En ik hoor het je al zeggen: Maar niemand zegt toch dat die vrouwen dit moeten doen. Nee, klopt. Waarschijnlijk niet. Maar het is net hetzelfde als bij social media. Als je iets maar lang genoeg hoort, bekijkt, ervaart, voelt.. dan sluipt het je onderbewustzijn binnen.

Gouden ster 1a

 

En hoewel mijn ouders Tim vaker een pluim geven dan mij, ben ik toch niet volgens de ‘klassieke’ regels opgevoed. Mijn vader was van het principe: als je iets hebt, moet je het leren onderhouden. Al zijn het maar de basics. Hij heeft mij geleerd een band te vervangen, te tanken en de ruitenwisservloeistof te vervangen toen ik mijn eerste auto had. Hij heeft mij geleerd hoe ik lucht uit mijn verwarmingen moest laten (en daarna de druk van de ketel moest bijvullen) toen ik in ons huidige huis trok. Hij leerde mij hoe ik een tuinslag goed moest oprollen. Hij wees mij welke schakelaars ik moest nagaan wanneer de stroom uitviel. Kortom: het maakte hem geen fluit uit of ik een meisje of een jongen was. Deze dingen moest je gewoon weten.

En dat wil ik mijn kinderen ook meegeven. Ik wil graag dat Lore weet hoe ze haar financiën moet doen en haar auto moet onderhouden. Ik wil graag dat Wout zijn eigen kleren kan strijken en een voedzame maaltijd in elkaar kan steken. En het kan mij helemaal niks schelen van welke ouder ze dit leren of dat iemand dit niet vindt passen in de mannen- of vrouwenpakket. Het doet er helemaal niet toe. Een familie/huishouden/relatie is een team. Ieder kiest waar zijn sterke punten liggen en neemt deze taken op zich. De ene keer gaat dit wat beter dan de andere en soms worden de rollen zelfs omgedraaid. Mijn kinderen komen uit een gezin dat niet zwart/wit is. Ze komen uit een gezin dat geloofd dat je meer bereikt door er met zijn allen de schouders onder te zetten. Geen woorden als feminisme, #metoo of discriminatie, maar respect. Ik heb ontzettend veel waardering voor mijn man en hij voor mij, ongeacht wat onze rollen zijn in ons gezin.

Tenzij het om de vuilniszakken gaat. Dat vind ik nu eens echt een mannentaak 😉

 

BewarenBewaren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s