Je schiet altijd tekort en dat is oké

Google het maar eens: alle ballen in de lucht houden. Honderden artikels en voornamelijk hoe je ervoor kan zorgen dat dit lukt. Waar je ook kijkt, iedereen is de hele tijd bezig met uitblinken. In alles. Carrière, liefde, sport, gezondheid, mode, ouderschap, vriendschap,.. Zal ik jou mijn beste tip eens vertellen om alle ballen in de lucht te houden: HET GAAT NIET! Zo. Duidelijk, toch? En waarom gaat dit dan niet? Omdat alles wat je aandacht geeft, groeit en het is onmogelijk om alle aspecten van je leven elk moment de aandacht te geven die zij nodig hebben. En wat gebeurd er wanneer je doorhebt dat dit niet lukt? Wanneer het ergens begint af te brokkelen en alles vervolgens in elkaar stort? Dan voel je je een mislukkeling. Als je dan rondkijkt op social media voel je je al helemaal eenzaam, want de rest van de wereld heeft het toch op orde. Waarom lukt het dan niet bij jou? Waarom ben jij altijd degene die tekort schiet?

Fout. Bijna iedereen die de vorige alinea heeft gelezen, heeft zich gedeeltelijk of volledig geïdentificeerd met wat ik schreef. Welke idioot heeft ons in godsnaam wijsgemaakt dat we alle ballen in de lucht moeten houden en dit überhaupt ook maar kunnen? Zie ik eruit als een jongleur? En een jongleur heeft ballen. Lichte, felgekleurde ballen. Dat heb ik in ieder geval niet. Het is niet omdat één gedeelte van je leven niet loopt zoals je wil, je daarom een mislukkeling bent. Dat is gewoon de grootste onzin.

Maar ook ik ben menselijk. Ik heb het ook jaren zo gevoeld. Mijn probleem is dat ik teveel dingen wil. En liefst allemaal tegelijkertijd. Ik wil graag werken als contactlensspecialist. Ik wil graag een roman schrijven. Ik wil graag bloggen. Ik wil graag een thuisblijfmama zijn. Ik wil een liefhebbende vrouw zijn. Ik wil de persoon zijn die haar vriendinnen elke week ziet. Ik wil de vrouw zijn die er moeiteloos mooi uitziet en waarvan je merkt dat ze gezond leeft.
Ik probeerde zo hard als ik maar kon. Ik plande mijn dagen van begin tot einde vol. Ik niette het ene to-do lijstje aan het andere en het whiteboard in de keuken hing vol weekschema’s.
En dan ging het niet meer. Ergens ging er iets niet zoals ik het wou en voor ik het wist lag alles op zijn gat en voelde ik mij opgejaagd en een mislukkeling. Hoe dom eigenlijk hè? Zou ik ooit van een ander verwachten dat hij/zij dit allemaal zou doen? Nee, ik zou zeggen dat die persoon realistisch moet zijn en zich goed moet verzorgen of anders  afstevent op een burn-out. Maar we voelen ons zwak als we toegeven dat we het niet allemaal kunnen. Alsof we niet sterk genoeg zijn om ons leven aan te kunnen.

Is het niet sterker om toe te geven dat we niet alle ballen in de lucht kunnen houden? Dat we ervoor kiezen dat we in de loop van ons leven onze aandacht doseren en verschuiven. Dat dit een continu verloop is, één waarover jij kiest. Is het niet beter dat we onze kinderen aanleren dat wat de maatschappij van ons verwacht niet is hoe het hoort te zijn? Dat we gerust mogen kiezen wat voor ons belangrijk is en dat we dit ook op elk moment mogen wijzigen. Dat we onze focus leggen op wat we echt willen.

Is dit volledig uit je dak gaan op creatieve wijze: doe het. Is het vier jaren thuis blijven om voor je kinderen te zorgen: doen. Is het de wereld rondreizen vooraleer je te settelen: gaan.
En wat jij nu wil gaat nooit overeenkomen met wat de meest dierbare mensen rondom jou willen. Dat is haast onmogelijk. Geen twee mensen zijn hetzelfde en dat is oké. Ik ken niemand die alle ballen tegelijk in de lucht kan houden. Oké, buiten dan die jongleur..

Dus ik doe het niet meer. Ik heb aanvaard dat er bepaalde tijden/fases in mijn leven zijn waar ik enkel op bepaalde categorieën inzet. Soms zijn er weken waar ik de ene blog na de andere typ en er zijn momenten waarop mijn Geluksmomentjes er met moeite uitkomen. En dat is ook oké. Er zijn maanden waarin ik continu delen van een verhaal op losse vellen papier schrijf en er zijn momenten waarop ik nog niet eens denk over pen op papier te zetten. Een tijd geleden gingen Tim en ik (twee)wekelijks op date en toen nam het gezinsleven het weer even over. De komende jaren zijn intensief qua kinderen en dat heb ik aanvaard. Ik zou het ook niet anders willen denk ik. Daarna is het misschien weer tijd om aan mijn carrière te denken en welke stappen ik daar nog in kan maken. Kortom: ik maak er mij niet meer druk over. Ik kijk wat komt en waar ik zin in en energie voor heb. Het zorgt er in ieder geval voor dat mijn opgejaagd gevoel een stuk minder wordt. Ik ga altijd ergens tekort schieten en dat is oké.

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s