De boeken die ik las in mei

De boeken die ik las in mei Steph to Read

In mei leggen alle boeken een ei. Wacht… hier klopt iets niet. Maar soit. Deze maand weer vier boeken gelezen die ik met jullie wil delen. De eerste is..

Voor wat hoort wat - Sophie Kinsella

Voor wat hoort wat van Sophie Kinsella 

Fixie Farr heeft altijd volgens haar vaders motto geleefd: family first. Wanneer ze in een koffiezaakje voorkomt dat er iets gebeurt met de laptop van een knappe vreemdeling, schrijft laptopeigenaar Sebastian als bedankje een IOU op een servetje. Als Sebastian vervolgens een baan regelt voor Fixie’s jeugdliefde Ryan, zijn de rollen weer omgedraaid en een nieuwe serie IOU’s volgt, van kleine gunsten tot levensveranderende momenten. Al snel moet ze kiezen tussen haar familie en het leven dat ze eigenlijk wil. Durft ze eindelijk voor zichzelf te kiezen?

Tijdens het lezen werd ik effectief gepikeerd door de mensen in Fixie haar leven. Deze mensen die zogezegd om haar moeten geven en die familie het hoogst hebben staan, zijn bloedirritant. Maar niet alleen de mensen rondom haar stoorde mij.
Er was zelfs een moment in het boek, bijna tegen het einde, dat ik boos werd op Fixie. Ik was zo gefrustreerd met haar handelingen en het feit dat ze zich zo ‘slap’ gedroeg dat ik het boek tegen de muur wou gooien. Ik heb LETTERLIJK mijn middelvinger naar de bladzijde uitgestoken. Wat mij natuurlijk wel een rare blik van Tim opleverde.
Ik ben blij dat ik het heb gelezen. Elk boek dat mij zo’n reactie kan uitlokken, is de moeite waard. Een aanrader!

De magische apotheek - Anna Ruhe

De magische apotheek van Anna Ruhe 

Een magisch verhaal voor de fans van Harry Potter en Nevermoor! Het ruikt vreemd in de oude villa, naar… naar wel duizend dingen tegelijk! Dat is het eerste wat Lucie aan haar nieuwe thuis opvalt. Maar die geuren lijken nergens vandaan te komen en de sleutel die Lucie onder een vloerplank vindt, lijkt in geen enkel slot te passen. Is er soms een verborgen kamer in de villa? Samen met haar jongere broertje Benno en hun buurjongen Mats gaat Lucie op onderzoek uit. Als ze de geheime kamer in de villa vinden, kunnen de kinderen hun ogen niet geloven: de muren hangen van de vloer tot aan het plafond vol met planken. En op die planken staan duizenden flesjes, waarin de heerlijkste parfums borrelen en glinsteren! Al snel komen ze erachter dat achter het glas niet alleen de heerlijkste geuren schuilen, maar ook talloze gevaren. En één flesje kan zelfs beter voorgoed gesloten blijven…

Ik liep langs de Standaard boekhandel en puur afgaand op de cover heb ik dit boek gekocht. Hij is in het echt zoveel mooier dan op deze foto. Er zit zelfs een reliëf in. Ik droom ervan dat mijn kinderen net zo graag gaan lezen als ik en ik vind het dan ook mijn plicht om alvast een ‘kleine’ collectie voor hen aan te leggen 😉
Er gebeurd veel in dit boek. Lucie verhuisd, ze leert nieuwe vrienden kennen, ontdekt het dorp en wie haar nieuwe buren zijn, maar ze leert voornamelijk haar nieuwe huis kennen. En dat huis heeft nogal wat geheimen. Het boek is voor kinderen met leeftijd 10+ en er zijn drie delen van. Het eerste is nu uitgegeven in het Nederlands en ik denk dat het tweede niet lang op zich laat wachten. Het derde boek komt deze maand uit, maar wel in het Duits. Dus daar moeten we nog even op wachten.

Normale mensen - Sally Rooney

Normale mensen van Sally Roonen

‘Normale mensen’ van Sally Rooney is de opvolger van haar veelgeprezen debuutroman ‘Gesprekken met vrienden’. In ‘Normale mensen’ vertelt Sally Rooney de liefdesgeschiedenis van Marianne en Connell. Beiden groeien op in hetzelfde stadje in landelijk Ierland, waar hun verschillende werelden nauwelijks overlappen. Ze ontmoeten elkaar alleen wanneer de moeder van Connell het huis van Marianne schoonmaakt. Als ze beiden naar het prestigieuze Trinity College in Dublin gaan, blijkt op die universiteit dat zich door de jaren heen een diepe band heeft gevormd. ‘Normale mensen’ van Sally Rooney is een verhaal over de diepgaande invloed die geliefden op elkaars leven hebben, en het groeiende besef daarvan naarmate de jaren verstrijken. Een intense roman die je je eigen liefdes laat herbeleven.

Over dit boek kreeg ik de meest uiteenlopende meningen. Veel mensen vonden hem fantastisch, maar anderen vonden het echt vreselijk. En ik moet zeggen dat ik ze allemaal begrijp. Het boek heeft iets treurigs. Alsof je in stilte over een grauw en verlaten kerkhof wandelt. De emoties die ik voelde tijdens het lezen, waren ook donker, mistroostig. Maar gevoeld heb ik in ieder geval en dat is uiteindelijk toch de hele bedoeling. Er was verdriet, donkerheid, afstandelijkheid, pijn, wanhoop. Maar wat er niet was was levenslust. Tot op het einde.
Het is een boek dat zwaar op de hand is.

Ik wist het al - Kristin Harmel

Ik wist het al van Kristin Harmel

Een intens, aangrijpend en herkenbaar verhaal over de zoektocht naar nieuw geluk na een periode van rouw Nadat haar man Patrick tien jaar geleden omkwam bij een verkeersongeluk, was Kate zo diep in de rouw dat ze niet dacht ooit nog een nieuwe liefde te zullen vinden. Toch bleek de tijd inderdaad haar wonden te helen, en nu heeft ze het aanzoek van haar nieuwe vriend Dan geaccepteerd. Met een bruiloft in het vooruitzicht zou ze dus blij en vol verwachting moeten zijn. Waarom is ze dat dan niet echt? Als ze steeds vaker droomt over Patrick – dromen waarin hij nog leeft en ze samen een dochter hebben – brengt de haast beangstigende echtheid van die dromen haar aan het twijfelen of ze wel op de goede weg is. Ze besluit dat ze eens iets heel nieuws moet proberen en geeft zich op voor een cursus gebarentaal. Het inspirerende contact met de dove kinderen, en hun enthousiaste begeleider Andrew, is een eyeopener: ze ervaart een veel grotere voldoening en verbinding dan ooit tevoren. Maar vindt ze ook de moed om haar leven drastisch om te gooien?

Tijdens het lezen van dit boek kreeg ik meermaals kippenvel. Je wordt geconfronteerd met hardhorende kinderen die in het systeem zijn geplaatst. Er wordt omgegaan met het verlies van dierbaren. Je wordt meegezogen in het hoofd van Kate en je leeft helemaal mee. In het epiloog kreeg ik een krop in mijn keel en vloeide er meer dan eens een traan. Tijdens de laatste alinea voelde het zelfs alsof iemand fysiek mijn hart samen kneep. De enige keer dat ik dit nog heb meegemaakt was bij Voor jou van Jojo Moyes. Ik kan al niet wachten om het opnieuw te lezen.

Veel leesplezier!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s